İnsanına Yatırım Yapmayan Yönetimler, Sonunda İnsanını Kaybeder
Zafer URFALIOĞLU
Şirketlerin en sevdiği cümlelerden biridir: “Kalifiye iş gücü bulamıyoruz.” Ama kimse şu soruyu sormaz: Kalifiye iş gücünü kim yetiştirecek?
– Bazısı yeni eleman aramaya devam ediyor (Belki içlerinden iyi yetişmiş biri çıkar!).
– Bazısı maaşı biraz artırıyor (Asgari ücretten 1.000 lira fazla versek olur mu?).
– Bazısı taşeronla günü kurtarıyor (İş olursa gelirler, boşuna para vermeyelim!).
Ne de güzel çözümler, değil mi?
Ama gerçek çözüm, insana yatırım yapmakta yatıyor:
Misal: Eğitim programları,
Misal: Staj imkanları,
Misal: Kariyer geliştirme yolları…
Bugünün “Niteliksiz” çalışanı, yarının yetkin çalışanına dönüştürülebilir. Peki kim yapacak bunu sizce? Tabii ki bu eksikliği gerçekten dile getirenler. Yoksa laf olsun peynir gemisi yürüsün dersek “Kalifiye iş gücü bulamıyoruz.” der, topu taca atarız.
İçinde eğitim olmayan her çözüm yalnızca zaman kaybı değil, doğrudan para kaybıdır. Ama işgücünü desteklemek, onları kendi şirketine çekerek fırsatlar sunmak hem ahlaki olarak doğru hem de stratejik olarak akıllıcadır.
Öyle ya da böyle, insanlar kendilerine yatırım yapmayan şirketleri terk etmeye başladığında yöneticiler boşalan üretim makineleriyle baş başa kalır.
Personel azaldıkça üretim, verimlilik ve kurum içi denge sarsılır; yönetim, işgücünü elinde tutmak için kendi politikalarını yeniden gözden geçirmek zorunda kalır. Bu, tüm sektörlerde şiddetsiz bir baskı ve doğal bir düzeltme mekanizmasıdır.
Aslında bu sadece şirketlerin meselesi değil. Sanayi Devrimi’nden sonra Avrupa’ya gelen göçmen işçiler başlangıçta düşük nitelikliydi; ancak nesiller içinde eğitim ve fırsatla yarının mühendislerini, öğretmenlerini ve liderlerini yarattılar. Bugün doğru strateji ile, niteliksiz iş gücünü davet ederek, uzun vadeli bir kalkınma ve potansiyel yaratmak mümkündür. Bunu Almanya başta olmak üzere birçok Avrupa ülkesinin göçmen işgücünü eğiterek üretime kazandırdığı modellerde gördük.
Ve işin ilginç yanı: Bu süreç sadece insan kaynağıyla sınırlı değil. Geleceği düşünen şirketler, insan yatırımlarını dijitalleşme ve teknolojik altyapı yatırımlarıyla destekleyerek verimliliği katlıyor. Robotik, yapay zekâ, otomasyon ve eğitim teknolojileri, çalışanların potansiyelini açığa çıkarıyor, iş süreçlerini hızlandırıyor ve iş gücü sıkıntısını azaltıyor. Devletler de aynı mantığı uygulayabilir: Göç eden veya kendi vatandaşlarına sağlanan fırsatlar, teknolojik altyapı ve dijital eğitimle desteklendiğinde hem birey hem toplum hem de ekonomi kazanır. Bunu özellikle Çin’in insan gücünü robotik, otomasyon ve dijitalleşme ile destekleyen üretim modelinde açıkça görüyoruz.
Beyin göçü sadece bugünün yeteneklerini çekmekle sınırlı değildir; potansiyeli olanları görmek ve onları uzun vadeli bir yatırım fırsatı olarak değerlendirmek, geleceği düşünen şirketlerin ve devletlerin hem etik hem stratejik sorumluluğudur.
İnsan kaynağına yapılan yatırım ve bunu destekleyen dijitalleşme hem şirketlerin hem devletlerin geleceğini güvence altına alır ve basiretsiz yönetimlerin doğal olarak kendi kendine çeki düzen vermesini sağlar.
Sonuç değişmez: İnsanına yatırım yapmayan yönetimler, sonunda insanını kaybeder.
Zafer URFALIOĞLU